شناسه خبر: 80123
تاریخ انتشار:۱۳۹۸ پنج شنبه ۲ خرداد، ساعت 06:00
هر روز یک ایه از کلام وحی

هرکس به قرآن تمسک جوید، به نفع خود اوست

إِنَّا أَنْزَلْنَا عَلَیْکَ الْکِتَابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدَى فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا یَضِلُّ عَلَیْهَا وَمَا أَنْتَ عَلَیْهِمْ بِوَکِیلٍ (زمر/41) ما این کتاب را براى [رهبرى] مردم به حق بر تو فروفرستادیم پس هر کس هدایت ‏شود به سود خود اوست و هر کس بیراهه رود تنها به زیان خودش گمراه مى ‏شود و تو بر آنها وکیل نیستى.

هرکس به قرآن تمسک جوید، به نفع خود اوست
إِنَّا أَنْزَلْنَا عَلَیْکَ الْکِتَابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدَى فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا یَضِلُّ عَلَیْهَا وَمَا أَنْتَ عَلَیْهِمْ بِوَکِیلٍ (زمر/41)
ما این کتاب را براى [رهبرى] مردم به حق بر تو فروفرستادیم پس هر کس هدایت ‏شود به سود خود اوست و هر کس بیراهه رود تنها به زیان خودش گمراه مى ‏شود و تو بر آنها وکیل نیستى.

امام سجاد(علیه السّلام)

خداوندا! بر محمد و آلش رحمت فرست و ما را از کسانی قرار ده که به ریسمان عهد و پیمان قرآن چنگ می زنند و از امور متشابه به پناهگاه محکمش پناه می برند، و در سایه پر و بالش می آسایند و به روشنی صبحش راه می یابند و به اشراق روشنگری اش راه می جویند و از چراغش می فروزند و از غیر آن، هدایت نمی طلبند.
(صحیفه سجادیه، دعای42)
تفسیر المیزان
" إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْکِتابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ ..."
این آیه در مقام تعلیل دستورى است که در آیه قبلى داده بود. و لام در کلمه" للناس" لام تعلیل است، یعنى ما این کتاب را براى مردم بر تو نازل کردیم، تا تو بر آنان تلاوت کنى و مطالبش را به آنان برسانى، و حرف" باء" در کلمه" بالحق" براى ملابست است، یعنى کتاب را در حالى که حق بوده و با هیچ باطلى آمیخته نبود بر تو نازل کردیم.
" فَمَنِ اهْتَدى‏ فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما یَضِلُّ عَلَیْها" این جمله فرع و نتیجه انزال کتاب است به حق، براى اینکه هر کس به وسیله آن راه یابد، نفع این هدایت که سعادت زندگى دنیا و ثواب دار آخرت است به خودش عاید مى‏شود و هر کس به گمراهى خود باقى بماند و با این کتاب راه را نیابد، شقاوت و وبال گمراهى‏اش که (بدبختى در دنیا و) عذاب آخرت است به خودش عاید مى‏شود، پس خداى سبحان بزرگتراز آن است که از هدایت آنان سود و از گمراهى‏شان ضرر ببیند.
" وَ ما أَنْتَ عَلَیْهِمْ بِوَکِیلٍ"- یعنى امر آنان به تو واگذار نشده تا در تدبیر شؤون آنان مسئول باشى و در نتیجه تلاش کنى تا هدایت را به هر نحوى شده در دل آنان وارد سازى.
و معناى آن این است که ما به تو دستور داده‏ایم ایشان را به آنچه گفته‏ایم تهدید کنى، چون ما قرآن را به حق و براى این نازل کرده‏ایم که آن را بر مردم بخوانى و بس، حال هر کس با آن هدایت یافت، نفع هدایتش عاید خودش مى‏شود و هر کس گمراه شد و هدایت نیافت، ضرر گمراهى نیز عاید خودش مى‏شود، و تو از طرف من وکیل و مدبر شؤون آنان نیستى، تا هدایت را در دل آنان جاى دهى، تو از این بابت هیچ اختیارى و مسئولیتى ندارى.
...............................................
سنگینی حضور تو خم کرد قامتم
مشغول چشمهای تو یعنی عبادتم
از پشت این سکوت نفسگیر سالهاست
در چشمهات خیمه‌زدن گشته عادتم
تنها به این دلیل دلم را شکسته‌ام
تا با خبر شوی و بیایی عیادتم
از این همه شمارش معکوس لحظه‌ها
خسته‌ شده‌ست عقربه گیج ساعتم
می‌خواهی از حصار نگاهت رها شوم
آخر برای چه؟ نکند بی لیاقتم
ای بغض دست و پنجه نکن نرم با دلم
بگذار قطره قطره شود خیس صورتم

آپارات سراسری - استان ها
اظهار نظرات | 0
captcha